Edebi Yazılar

Güne kısa bir not bırakıyorum; Biz Nihat Genç okumuş çocuklarız Allah'tan başkasına eyvallah etmeyiz...

Şey kelimesini de sevmem. Yalan değil. Ama bazı durumlarda gereğini yapmak gerekiyor. Şey kelimesini kullanarak yazmak da lazım. Benim hayatta en sevmediğim şey, sebebi olmadığın işlerle uğraşmaktır. Misal haberin yokken bir yerlerde bir olay olur. Sonuçlarıyla uğraşmak zorunda kalan sen olursun... Neden? Sanki senin sorumluluğunmuş gibi davranan insanlar yüzünden. İnsanlara duyulan inancın günden güne yıkıldığı bu zaman diliminde, böylesi bir tavrı içselleştirmeyi başaranl

Ahmet Hamdi Tanpınar, "Ne İçindeyim Zamanın" adlı ölümsüz şiirinin giriş dörtlüğünde zamana atıf yapar. Tanpınar, "ne içindeyim zamanın, ne de büsbütün dışında, yekpare geniş bir anın, parçalanmaz akışında" derken zamanla olan kavgasını dile getirir. Zamanın üzerine düşünen insanların sarsılmaz bir sorusudur bu. Türk edebiyatında kült haline gelmesinin nedeni, toplumu etkilemesi kadar şairler üzerinde oluşturduğu sarsıcı etkidir. Tanpınar'a zaman içinde çok sayıda şair kendi

Prosper Mérimée, Fransız edebiyatının en önemli isimlerindedir. Ancak ülkemizde Fransız edebiyatı denildiğinde akla gelen isimler arasında yer almaz. Marcel Proust, Albert Camus, Jean Paul Sartre, Victor Hugo gibi isimler tüm dünyada olduğu gibi bizim ülkemizde de Prosper Mérimée'ye göre daha popülerdir. Ancak bu yazarın önemli bir özelliği var. Günümüzde edebiyatın gidişatını etkileyecek tür olan Novella'nın mucidi sayılabilir. Walter Scott'tan etkilenen yazar, Fransa'da R

Sözün özünü baştan belirteyim. Bu yazıda konu edindiğim kavram asıl anlamını içinde barındırıyor. Zamanla tanışmaktan kastım, iki insanın birbirini vakit geçirerek tanıması değildir. Bizzat zamanın kendisiyle tanışmaktır. Zaman, kendine has tınısı olan, nevi şahsına münhasır bir kelime. Neden mi? Zaman dediğimizde kast ettiğimiz şeyin ne olduğunu herkes bilir. Oysa hepimizde zamanın çağrışımı farklıdır. Geçmişin kusurlarından kurtulmak isteyen biri için ilaçtır. Hatalarında

Turgut Uyar'a Şeker kamışları bile terk etti bizi, Bırakıp gittiğin günden beri büyük usta, Göğe bakmayı unuttu insanlar, Ne yazık ki herkes veda telaşında... Belki de tarihin en duygulu sayfalarından seslendin bize, Büyük saatin eşsiz kelimeleriyle, Göğe bakmayanların kalbi çabuk kirlenir ya, Sana sığınmayanların, şiirine dokunmayanların, Sonu ne olur? Keşke söyleyebilsen bize... Sessizliğin dokusunu, Tomris hanıma duyduğun aşkı, Koluna taktığın eski saati, Yabancı dil bilm

Ben üç şeyi çok sevdim. Bir Attila İlhan'ın "Gazi Paşa" tutkusunu, İki Yavuz Ağıralioğlu'nun "Cumhuriyeti Koruyacağız" diye haykırmasını, Üç Cumhuriyetin yüksek karakterli muhafızlarını... Benim hayatımda bu üçlü cumhuriyetçilik olarak tezahür etti. En büyük öğretmenim Attila İlhan'dı. Attila İlhan gibi milli kurtuluşçu ve cumhuriyet felsefesiyle yoğrulmuş bir Türk milliyetçisinin izini her köşe başında takip ettim. Romanlarından yakınçağ tarihini, Şiirlerinden aşkı ve sokak

Okumayı ve yazmayı ihmal etmek hayatı ıskalamaktır. Cumhuriyetin erdemi, okumuş bir toplumu inşa etmesidir. Cehaleti, doğallık olarak görmek sığ zihinlerin ürünüdür. 1960'lar Türkiye'sinin aydın panoramasına baktığımda gözlerim dolar. Birbirinden önemli insanlar, birbirinden önemli değerler o yıllarda yaşamaktadır. Yaşayanlarının da vefat etmişleri kadar büyük olan milletlerin varlığını sürdüreceğine inanırım. Ancak değerlerimiz o kadar büyük ki, özlemi de bir o kadar büyü

Türk edebiyatının önemli romancılarından Demir Özlü "edebiyatın topluma yararı sorunu yeniden düşünülebilir" demesi 70'li yıllara damgasını vuran tartışmayı başlattı. Özlü'nün çıkışı birçok yazar tarafından değerlendirildi. Salah Birsel, Hulki Aktunç'a yazdığı mektupta Demir Özlü'nün düşünülmesini talep ettiği gerçeğe değindi. Bana göre Demir Özlü'nün talebi yerindedir. Okuma oranlarının günden güne azaldığı, kültürel birikimin yok sayıldığı, edebiyat okuru olmanın değersizl

Ben oldum olası edebiyatçıların biyografik anlatılarına merak duydum. Anılar, mektuplar, anlatılar hep ilgimi çekti. Ülkü Tamer, şiirleri ile estetik duygumun gelişmesine yol açan bir şairdi. İkinci Yeni akımının en önemli isimlerinden biri olan Tamer, lirik şiirleriyle döneminin eşsiz yerinde konumlandı. Şair arkadaşlarıyla kurduğu ilişkiler, edebiyat araştırmacılarının ilgisini çekti. İkinci Yeni şairlerinin özel hayatına odaklanan araştırmacılara biraz kızgınım. Bu sebe

Her hal üzere yaşıyoruz. Mutlu, dargın, barışık, huzurlu, huzursuz... En sevdiklerimizle dahi ruh hallerimiz değişiyor. En sevdiklerimizle bile sıkıntılar yaşıyoruz. Zamandan, mekandan, kimliklerden bağımsız bir hayatımız hiçbir zaman olmuyor, olmadı. Neden mi? Sorunun cevabı oldukça basit. Aslolan yalnızca insan olmamız. Yaradılışımızdan kaynaklanıyor. Yaradılışımızdan kaynaklanan hatalar, kimilerine sanılandan çok daha büyük gözüküyor. Kimilerimiz ise hataları görmezden

Sen... Simiti bölmüş, Önünde duran çayın buharına, Bakarken atıyorsun ya ağzına lokmayı... Kalın çerçeveli gözlüklerin takılı, Güzel kalbinle, gözlerin dolu dolu, yüzünde gülüşle, Bakıyorsun ya hayata... Ben bunu haberin olmasada çok seviyorum, Ah bir de haberi olsa diyorum...

Arada bir bu siteyi 5-6 günlüğüne boş bırakmanın hüznüne kapılıyorum. Okuyucularımıza bir not, memleketimi edebiyattan daha çok seviyorum...

Salah Birsel'in denemelerini okuyorum son günlerde. İnanılmaz güzel anılar anlatıyor. Türk edebiyatının resmen arşivini tutmuş. Dostlarıyla sohbetleri, kendi gözünden yapmış olduğu anlatımlar Türk edebiyatına değer katmanın ötesine geçmiş. Salah Birsel gibi insanlarımız vardı. Dünyaya kelimelerle güzellik katmayı görev edinmiş, insanların ufkunu açmak için yazan aydınlarımız vardı. Birbirinden güzel dostluklara sahipti. Salah Birsel "Göksu Kırlangıçları" Sabahattin Kudret

Bir kere görsem seni Bir kere sesini duysam Aradan uzunca bir vakit geçti Nasılsın diye sorsam? Sen ki gülüşü bahar aydınlığı olansın Sen ki bağırımda yanan ilk ateş Gençlik fırtınasında fark edemediğim Heyecanıma yenik düştüğüm yanımsın Kavuşulamaz hayalleri gerçek sandığım Geri dönüşü olmayan günlerde İhanet ettiğimi bilmediğim aşkımsın... Zamana yenik düşmediğimize inanıyorum Ama sana koşacak takatim kalmadı Şimdi... Unutulmuş demode bir mesajla sorsam hatırını Her şey ama

Bergama'dayız. İkinci Geleneksel Papatya Şenliğine parti olarak katıldık. Bir yığın insan, tek bir amaç doğrultusunda stantları geziyoruz. Lavanta üreticileri, Tahtacı Türkmenler, Efeler ve daha niceleri tezgahları başında duruyor. Ya kendi kültürlerini anlatıyorlar ya da ürettiklerini sergiliyorlar. Bir taraftan bu tarz festivallerin olmazsa olmazı gözlemeciler var... Gözlemecilerin önünden geçiyorduk. Bebek arabasına gözüm çarptı. İçinde sarışın mavi gözlü çakır bir bebek

Yılgınlığa düşmeden, Nefsine yenilmeden, Vazgeçilmez hedeften, Türk gidecek ileri! Vatanım, şanım, ahım, Yetişemeyene buhranım, Kalbimde tek ilacım, Türk daima ileri! Vazgeçilmez vatandan, Miras kaldı atandan, Kızıl kanlı düşmandan, Türk güçlüdür ileri! Övülenin şanı bol, Gidilecek kutlu yol, Sonsuza dek var ol, Türk ebedi ileri!

Cuma günü hayrıyla gelir. Her cuma yeni bir mutluluğa erişme sebebidir. Vaktin güzelliğini keşfetmek için, dilimizden dökülen dualar cumanın bereketidir. Hazan mevsiminin güllerine cumanın ruhunu yaşamak nasip olsun.

Semazen figürünü her görüşümde mutluluk duyarım. İnsanlığa dair güzel değerleri hatırlarım. Semazen, merhamet, sevgi, şefkat, utanma gibi faziletli duyguların tecelli etmesidir. İmanın doruk noktalarında gezinen insanların meziyetidir. Mevlana Celalledin-i Rumi Hz.'leri insanlık öğretisiyle Peygamber Efendimizin yolunu insanlığa rol model olarak sundu. Anadolu'dan yayılan güçlü ses, insanların yaşam serüvenine yol gösterdi. Mesnevilerin evrensel öğüdü tüm insanlara hitap et

Ömer Tuğrul İnançer'e... Gül yetiştiren değil ama gül koklayan adamdı. Gül'ün kokusuna kalbini bağlardı. Dua beyazı saçları vardı. Sözü kılıçtan keskin, baldan tatlıydı. Türk - İslam mektebinin öğretmenlerindendi. Ezelden ebede erişecek davanın neferiydi. Tuğrul efendi başka bir adamdı. Karakter inşa edilecekse ona bakılmalıydı. Gençler için, insanlar için, Müslümanlar için pusulaydı... Adına Tuğrul, zatına "Cerrahi" diyorlardı. Muzaffer Özak efendinin yolundan gidiyordu.