Cuma Mektubu - II

İçinde yaşadığım hayata mektup satırlarında bakmayı her zaman çok istedim. Başaramayacağımı biliyorum. Ama birilerinin, belki de beni bir yerlerde tanımayı başarmış kişilerin, mektup satırlarından hayatıma bakabilmesini sağlamayı şeref sayıyorum. 

Mektuplar, kişilerin en özel anlarını satırlarında saklar. Birbirine sevgiyle bağlı insanların haberleşme biçimidir. Bir anlamda mektupların yerini günümüzde mesajlaşma uygulamaları aldı. Bu durumdan da oldukça rahatsızım. Mektubun çağlara yenik düşecek bir tür olduğuna inanmıyorum. 

Hangi çağda, hangi zamanda, hangi mekanda olursak olalım iyi bir aşk mektubu hangimizi etkilemez ki? 

Bu sorunun cevabı çok açık. Tartışma götürmez bir gerçekten bahsediyoruz. Aşk hepimizin hayatına bir kez olsun dokunmayı başarmış, nadir olduğunu bildiğimiz benliğimizi başkasına ait kılmış tek duygudur. 

Mektuplar, aşkın taşıyıcısıdır. Duyguların, olayların, yorumların, tarihi çıkarımların taşıyıcısıdır. Daha önemlisi yazan kişiye özeldir. Mektup yazdığını bildiğiniz bir insanın tüm kişisel özelliklerini satırlarında keşfedebilirsiniz. 

Peki, herhangi bir aydını, yazarı, sanatçıyı, sıradan insanı mektuplarından tanımak bize ne kazandırır? 

Birincisi o kişinin hayranıysak ona dair daha çok bilgiye sahip oluruz. Sevmiyorsak açığını yakalayabiliriz. Kusurları örtmek daha doğru bir tercih olabilir. Ama tercih etmezseniz sizi kınayan erdemli insanların karşısında utanma duygunuzu da yitirebilirsiniz. Bu da itibardan düşüren bir tercih olur. 

İkincisi mektuplarda deneyimlenmemiş hayatların sancılarına tanık oluruz. Burası en önemli kazanımdır. Klasikleşmiş ama doğru bir sözle özetlemek gerekir. Başkalarının hayatını yaşayabilecek kadar uzun bir zamana sahip değiliz.